خران را كسی در عروسی
نخواند
مگر وقت آن كاب و هیزم نماند
***
فرو میرد امّیدواری ز مرد
چو هم سال را سر درآید به گرد
***
ز خلق آن چنان برد پیوند را
كه سگ وانیابد خداوند را
***
یكی تاجور بهتر از صد بود
كه
باران چو بسیار شد،بد بود
***
به آب زر این نكته باید نوشت
شتربان درود آن چه خربنده كشت
***
سخن كان به ابرو درآرد گره
اگر آفرین است،نا گفته به
***
سرانجام اگر چه بد بد رود
خر لنگ وا آخور خود رود
***
نباید كه ما را شود كار سست
سبو ناید از آب دایم درست
***
كم خود نخواهی،كم كس مگیر
ممیران كسی را و هرگز ممیر
***
علف گاه مرغان این كشور اوست
اگر شیر مرغت بباید،در اوست
***
چو در طاس رخشنده افتاد مور
رهاننده راچاره باید،نه زور
***
یكی جامه در نیك نامی بپوش
به نیكی دگر جامه ها می فروش
***
به جایی نخسبد عقاب دلیر
كه آبی توان بستن او را به زیر
***
نموده جو از گندم مشك سای
نه چون جو فروشان گندم نمای
***
بگردان پی شیر از این بوستان
مده پیل را یاد هندوستان
***
بلا بر سر خود فرود آورد
كه بر یاد مستان سرود آورد
***
بخور چیزی از مال و چیزی بده
ز بهر كسان نیز چیزی بنه
***
مخور جمله،ترسم كه دیر
ایستی به
پیرانه سر بد بود نیستی
***
به شغل جهان رنج بردن چه
سود؟ كه
روزی به كوشش نشاید فزود
***
چنان به كه امشب تماشا
كنیم
چو فردا رسد،كار فردا كنیم
***
بیا تا نشینیم و شادی
كنیم
شبی در جهان كیقبادی كنیم
***
مشو در حساب جهان سخت
گیر همه
سخت گیری بود سخت میر
***
جنابی كه با گل خورم،نوش
باد
مرا یاد و گل را فراموش باد
***
كدو گر به نو شاخ بازی
كند
به شاخ كهن سرفرازی كند
***
به حلوا پذی صد كس آتش
كند
به حلوا دهان را یكی خوش كند
***
ز باغی كه پیشینگان
كاشتند
پس آیندگان میوه برداشتند
***
چو كشته شد از بهر ما چند
چیز
ز بهر كسان ما بكاریم نیز
***
چو در كشت و كار جهان
بنگریم
همه ده كشاورز یك دیگریم
***
نیفتاد ازآن تاب در
تافتن
كه روزی به قسمت توان یافتن